GREEK CIVILISATION

Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα Ό,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα... Οδυσσέας Ελύτης
945 Pin566 Ακόλουθοι
ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ Μεγάλο γράμμα  Κι αν ήμουν άντρας  κι έπρεπε να ‘μαι δυνατός  (έπρεπε…)  να το ξέρεις:  Όπου μ’ άγγιζες πονούσα.  Όπου δεν μ’ άγγιζες  πονούσα.  Και μέσα μου φούσκωναν ολόκλειστα  τα δικά μου τα ποτάμια  που θα μπορούσαν να ποτίσουν  όλα τα λησμονημένα περιβόλια.

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ Μεγάλο γράμμα Κι αν ήμουν άντρας κι έπρεπε να ‘μαι δυνατός (έπρεπε…) να το ξέρεις: Όπου μ’ άγγιζες πονούσα. Όπου δεν μ’ άγγιζες πονούσα. Και μέσα μου φούσκωναν ολόκλειστα τα δικά μου τα ποτάμια που θα μπορούσαν να ποτίσουν όλα τα λησμονημένα περιβόλια.

G.RITSOS Εαρινή συμφωνία  XVI                                      ...Στην κόγχη των χειλιών μας  εδρεύει το απόλυτο.    Σωπαίνουμε κι ακούμε  μες στο γαλάζιο βράδυ  την ανάσα της θάλασσας  καθώς το στήθος κοριτσιού ευτυχισμένου  που δε μπορεί να χωρέσει  την ευτυχία του.    Ένα άστρο έπεσε.  Είδες;  Σιωπή.  Κλείσε τα μάτια.

G.RITSOS Εαρινή συμφωνία XVI ...Στην κόγχη των χειλιών μας εδρεύει το απόλυτο. Σωπαίνουμε κι ακούμε μες στο γαλάζιο βράδυ την ανάσα της θάλασσας καθώς το στήθος κοριτσιού ευτυχισμένου που δε μπορεί να χωρέσει την ευτυχία του. Ένα άστρο έπεσε. Είδες; Σιωπή. Κλείσε τα μάτια.

ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ   Έμπλεος από σένα  πώς κι από πού να σε φωνάξω;    Χύνεται μέσα μου η φωνή μου  και δεν μ’ ακούς και δε μ’ ακούω  και σε ζητώ και δε σε βρίσκω  γιατί είσαι όπου είμαι  κι είμαι όπου είσαι  και κανείς μας δεν είναι όπου είναι.    Απροσδιόριστοι στον κόσμο  Ένα κυμάτισμα είμαστε ένα τρέμισμα  έρωτα το είπαν  ποίηση το είπαν…

ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ Έμπλεος από σένα πώς κι από πού να σε φωνάξω; Χύνεται μέσα μου η φωνή μου και δεν μ’ ακούς και δε μ’ ακούω και σε ζητώ και δε σε βρίσκω γιατί είσαι όπου είμαι κι είμαι όπου είσαι και κανείς μας δεν είναι όπου είναι. Απροσδιόριστοι στον κόσμο Ένα κυμάτισμα είμαστε ένα τρέμισμα έρωτα το είπαν ποίηση το είπαν…

Δε θέλω τρίμματα/ θέλω δυο μάτια ολοκαυτώματα/ και μια συνηθισμένη καλημέρα». Ρηνιώ Παπανικόλα, ραδιοφωνική παραγωγός.

Δε θέλω τρίμματα/ θέλω δυο μάτια ολοκαυτώματα/ και μια συνηθισμένη καλημέρα». Ρηνιώ Παπανικόλα, ραδιοφωνική παραγωγός.

Ασκητική του Νίκου Καζαντζάκη (αποσπάσματα)

Ασκητική του Νίκου Καζαντζάκη (αποσπάσματα)

Γ.ΡΙΤΣΟΣ (Οι ρίζες της Ρωμιοσύνης)          Λίγα καψαλιασμένα σκοίνα στη μασκάλη του καλοκαιριού  λίγες ασφάκες  το θυμάρι    Διψάσαμε πολύ.  Πολύ πεινάσαμε.  Πολύ πονέσαμε.    Δεν το πιστεύαμε ποτές,  νάναι τόσο σκληροί οι ανθρώποι  Δεν το πιστεύαμε ποτές  νάχει τόση αντοχή η καρδιά μας.                         [εικαστική δημιουργία του Γιάννη Ρίτσου πάνω σε ρίζες]

Γ.ΡΙΤΣΟΣ (Οι ρίζες της Ρωμιοσύνης) Λίγα καψαλιασμένα σκοίνα στη μασκάλη του καλοκαιριού λίγες ασφάκες το θυμάρι Διψάσαμε πολύ. Πολύ πεινάσαμε. Πολύ πονέσαμε. Δεν το πιστεύαμε ποτές, νάναι τόσο σκληροί οι ανθρώποι Δεν το πιστεύαμε ποτές νάχει τόση αντοχή η καρδιά μας. [εικαστική δημιουργία του Γιάννη Ρίτσου πάνω σε ρίζες]

Γ.ΡΙΤΣΟΣ  [...]και στα λεπτά, παλλόμενα ρουθούνια της, που για λίγο  σταματούσαν ν’ ανασαίνουν και στένευαν  σαν για να μείνει κοντά μας, να σταθεί, ν’ ακινητήσει  μη διαλυθεί σα μια στήλη γαλάζιος καπνός στις πνοές της νύχτας,  μην την πάρουν τα δέντρα με τα μακριά κλαδιά τους, μη φορέσει  τη δαχτυλήθρα ενός άστρου για ένα απέραντο εργόχειρο [...]   πάντα φοβόμουνα  μήπως χαθεί απ’ τα μάτια μας, μήπως αναληφθεί καλύτερα, -

Γ.ΡΙΤΣΟΣ [...]και στα λεπτά, παλλόμενα ρουθούνια της, που για λίγο σταματούσαν ν’ ανασαίνουν και στένευαν σαν για να μείνει κοντά μας, να σταθεί, ν’ ακινητήσει μη διαλυθεί σα μια στήλη γαλάζιος καπνός στις πνοές της νύχτας, μην την πάρουν τα δέντρα με τα μακριά κλαδιά τους, μη φορέσει τη δαχτυλήθρα ενός άστρου για ένα απέραντο εργόχειρο [...] πάντα φοβόμουνα μήπως χαθεί απ’ τα μάτια μας, μήπως αναληφθεί καλύτερα, -

Γεωργίου Βερίτη "Μάνα γλυκυτάτη    .  Μάνα γλυκύτατη, Μάνα ουρανόσταλτη, ατίμητη Μάνα!  δε σε θαμπώνουν απάτες εσένα κι΄ονείρατα πλάνα.  Πάνω στο χρέος ακοίμητη εσύ, νύχτα - μέρα σκυμμένη,  τ΄άπειρο ακούς μέσ΄τα χάη μια - μια τις στιγμές να σημαίνη.  Τόσο η ψυχή σου είν΄απλή, που μιλά με τ΄αμίλητα πλάσματα,  κι ούτε γελιέσαι ποτέ μ΄όσα φτιάνει το ψέμα φαντάσματα.

Γεωργίου Βερίτη "Μάνα γλυκυτάτη . Μάνα γλυκύτατη, Μάνα ουρανόσταλτη, ατίμητη Μάνα! δε σε θαμπώνουν απάτες εσένα κι΄ονείρατα πλάνα. Πάνω στο χρέος ακοίμητη εσύ, νύχτα - μέρα σκυμμένη, τ΄άπειρο ακούς μέσ΄τα χάη μια - μια τις στιγμές να σημαίνη. Τόσο η ψυχή σου είν΄απλή, που μιλά με τ΄αμίλητα πλάσματα, κι ούτε γελιέσαι ποτέ μ΄όσα φτιάνει το ψέμα φαντάσματα.

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ    . Δεν ξέρει η μητέρα μου   τι είναι ο ήλιος. Τον φαντάζεται αγάπη   που ανατέλλει στον ουρανό — δεν ξέρει η μητέρα μου.     Δεν ξέρει αν ήτανε Σάββατο χτες,   δεν ξέρει αν αύριο είναι Δευτέρα.   Ωστόσο τις μέρες τις γνωρίζει καλά.   Η Κυριακή μυρίζει βασιλικό   κι η φωνή της καμπάνας είναι γλυκιά.   Δεν ξέρει πώς γίνεται. Γύρω της όλα   φαίνονται φρέσκα, δείχνουν αλλιώς.

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ . Δεν ξέρει η μητέρα μου τι είναι ο ήλιος. Τον φαντάζεται αγάπη που ανατέλλει στον ουρανό — δεν ξέρει η μητέρα μου. Δεν ξέρει αν ήτανε Σάββατο χτες, δεν ξέρει αν αύριο είναι Δευτέρα. Ωστόσο τις μέρες τις γνωρίζει καλά. Η Κυριακή μυρίζει βασιλικό κι η φωνή της καμπάνας είναι γλυκιά. Δεν ξέρει πώς γίνεται. Γύρω της όλα φαίνονται φρέσκα, δείχνουν αλλιώς.

Γεράσιμος Μαρκοράς    Μάνα!.. Δε βρίσκεται  λέξη καμία  νάχει στον ήχο της  τόση αρμονία,  σαν ποιος να σ’ άκουσε  με στήθος κρύο,  όνομα θείο;[...]  Της νιότης φεύγουνε  τ’ άνθια κ’ η χάρη  [...]  Και πριν την ύστερη  πνοή του στείλει,  αργά ταράζονται  τα κρύα του χείλη,  και με το μάνα μου!  πρώτη φωνή του,  πετά η ψυχή του.

Γεράσιμος Μαρκοράς Μάνα!.. Δε βρίσκεται λέξη καμία νάχει στον ήχο της τόση αρμονία, σαν ποιος να σ’ άκουσε με στήθος κρύο, όνομα θείο;[...] Της νιότης φεύγουνε τ’ άνθια κ’ η χάρη [...] Και πριν την ύστερη πνοή του στείλει, αργά ταράζονται τα κρύα του χείλη, και με το μάνα μου! πρώτη φωνή του, πετά η ψυχή του.

Pinterest
Αναζήτηση