GREEK CIVILISATION

Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα Ό,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα... Οδυσσέας Ελύτης
951 Pin573 Ακόλουθοι
"Έλα λοιπόν να στρώσουμε το φως Να κοιμηθούμε το γαλάζιο φως στα πέτρινα σκαλιά του Αυγούστου Ξέρεις, κάθε ταξίδι ανοίγεται στα περιστέρια Όλος ο κόσμος ακουμπάει στη θάλασσα και τη στεριά Θα πιάσουμε το σύννεφο θα βγούμε από τη συμφορά του χρόνου Από την άλλην όψη της κακοτυχιάς Θα παίξουμε τον ήλιο μας στα δάχτυλα Στις εξοχές της ανοιχτής καρδιάς Θα δούμε να ξαναγεννιέται ο κόσμος."Ελύτης

"Έλα λοιπόν να στρώσουμε το φως Να κοιμηθούμε το γαλάζιο φως στα πέτρινα σκαλιά του Αυγούστου Ξέρεις, κάθε ταξίδι ανοίγεται στα περιστέρια Όλος ο κόσμος ακουμπάει στη θάλασσα και τη στεριά Θα πιάσουμε το σύννεφο θα βγούμε από τη συμφορά του χρόνου Από την άλλην όψη της κακοτυχιάς Θα παίξουμε τον ήλιο μας στα δάχτυλα Στις εξοχές της ανοιχτής καρδιάς Θα δούμε να ξαναγεννιέται ο κόσμος."Ελύτης

Ο.ΕΛΥΤΗΣ

Ο.ΕΛΥΤΗΣ

– Τι χρώμα έχει ο έρωτας; – Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος. – Έτσι ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τo αστέρι… Κοίταξε μακριά στο κενό… Και δάκρυσε …Αλκυόνη Παπαδάκη    Διαβάστε περισσότερα στο: www.ithaque.gr

– Τι χρώμα έχει ο έρωτας; – Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος. – Έτσι ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τo αστέρι… Κοίταξε μακριά στο κενό… Και δάκρυσε …Αλκυόνη Παπαδάκη Διαβάστε περισσότερα στο: www.ithaque.gr

Ασκητική του Νίκου Καζαντζάκη (αποσπάσματα)

Ασκητική του Νίκου Καζαντζάκη (αποσπάσματα)

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ    . Δεν ξέρει η μητέρα μου   τι είναι ο ήλιος. Τον φαντάζεται αγάπη   που ανατέλλει στον ουρανό — δεν ξέρει η μητέρα μου.     Δεν ξέρει αν ήτανε Σάββατο χτες,   δεν ξέρει αν αύριο είναι Δευτέρα.   Ωστόσο τις μέρες τις γνωρίζει καλά.   Η Κυριακή μυρίζει βασιλικό   κι η φωνή της καμπάνας είναι γλυκιά.   Δεν ξέρει πώς γίνεται. Γύρω της όλα   φαίνονται φρέσκα, δείχνουν αλλιώς.

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ . Δεν ξέρει η μητέρα μου τι είναι ο ήλιος. Τον φαντάζεται αγάπη που ανατέλλει στον ουρανό — δεν ξέρει η μητέρα μου. Δεν ξέρει αν ήτανε Σάββατο χτες, δεν ξέρει αν αύριο είναι Δευτέρα. Ωστόσο τις μέρες τις γνωρίζει καλά. Η Κυριακή μυρίζει βασιλικό κι η φωνή της καμπάνας είναι γλυκιά. Δεν ξέρει πώς γίνεται. Γύρω της όλα φαίνονται φρέσκα, δείχνουν αλλιώς.

Κ.ΚΑΒΑΦΗΣ   Επέστρεφε    Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,  αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με—  όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,  κ’ επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·  όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,  κ’ αισθάνονται τα χέρια σαν ν’ αγγίζουν πάλι.    Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,  όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται...

Κ.ΚΑΒΑΦΗΣ Επέστρεφε Επέστρεφε συχνά και παίρνε με, αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με— όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη, κ’ επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα· όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται, κ’ αισθάνονται τα χέρια σαν ν’ αγγίζουν πάλι. Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα, όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται...

Γενέθλιος χΡόνος    Ο φόβος μου έγινε πέντε χρονών/    τα πόδια όχι πια, ο λόγος δεν/είσοδος – έξοδος σε πόρτα μηδέν/tv, καναπές, παντόφλες, ομίχλη,/μια κίχλη/πιασμένη με αγκίστρι στον στίχο/πόσα μη, μάταια μη σ’ έναν ήχο/    Λοιπόν τέτοιο νε-ρό, ασπραφτερό/Κάτοπτρο – κατοπτράκι μου/μες το χαλίκι χώρεσες το Ρο/και φόρεσες το πρόσωπό μου μήπως/μπορέσω και με δω, μήπως με βρω/και πάψω να φοβάμαι ίσως.//

Γενέθλιος χΡόνος Ο φόβος μου έγινε πέντε χρονών/ τα πόδια όχι πια, ο λόγος δεν/είσοδος – έξοδος σε πόρτα μηδέν/tv, καναπές, παντόφλες, ομίχλη,/μια κίχλη/πιασμένη με αγκίστρι στον στίχο/πόσα μη, μάταια μη σ’ έναν ήχο/ Λοιπόν τέτοιο νε-ρό, ασπραφτερό/Κάτοπτρο – κατοπτράκι μου/μες το χαλίκι χώρεσες το Ρο/και φόρεσες το πρόσωπό μου μήπως/μπορέσω και με δω, μήπως με βρω/και πάψω να φοβάμαι ίσως.//

G.RITSOS Εαρινή συμφωνία  XVI                                      ...Στην κόγχη των χειλιών μας  εδρεύει το απόλυτο.    Σωπαίνουμε κι ακούμε  μες στο γαλάζιο βράδυ  την ανάσα της θάλασσας  καθώς το στήθος κοριτσιού ευτυχισμένου  που δε μπορεί να χωρέσει  την ευτυχία του.    Ένα άστρο έπεσε.  Είδες;  Σιωπή.  Κλείσε τα μάτια.

G.RITSOS Εαρινή συμφωνία XVI ...Στην κόγχη των χειλιών μας εδρεύει το απόλυτο. Σωπαίνουμε κι ακούμε μες στο γαλάζιο βράδυ την ανάσα της θάλασσας καθώς το στήθος κοριτσιού ευτυχισμένου που δε μπορεί να χωρέσει την ευτυχία του. Ένα άστρο έπεσε. Είδες; Σιωπή. Κλείσε τα μάτια.

Γ.ΡΙΤΣΟΣ (Οι ρίζες της Ρωμιοσύνης)          Λίγα καψαλιασμένα σκοίνα στη μασκάλη του καλοκαιριού  λίγες ασφάκες  το θυμάρι    Διψάσαμε πολύ.  Πολύ πεινάσαμε.  Πολύ πονέσαμε.    Δεν το πιστεύαμε ποτές,  νάναι τόσο σκληροί οι ανθρώποι  Δεν το πιστεύαμε ποτές  νάχει τόση αντοχή η καρδιά μας.                         [εικαστική δημιουργία του Γιάννη Ρίτσου πάνω σε ρίζες]

Γ.ΡΙΤΣΟΣ (Οι ρίζες της Ρωμιοσύνης) Λίγα καψαλιασμένα σκοίνα στη μασκάλη του καλοκαιριού λίγες ασφάκες το θυμάρι Διψάσαμε πολύ. Πολύ πεινάσαμε. Πολύ πονέσαμε. Δεν το πιστεύαμε ποτές, νάναι τόσο σκληροί οι ανθρώποι Δεν το πιστεύαμε ποτές νάχει τόση αντοχή η καρδιά μας. [εικαστική δημιουργία του Γιάννη Ρίτσου πάνω σε ρίζες]

Γεράσιμος Μαρκοράς    Μάνα!.. Δε βρίσκεται  λέξη καμία  νάχει στον ήχο της  τόση αρμονία,  σαν ποιος να σ’ άκουσε  με στήθος κρύο,  όνομα θείο;[...]  Της νιότης φεύγουνε  τ’ άνθια κ’ η χάρη  [...]  Και πριν την ύστερη  πνοή του στείλει,  αργά ταράζονται  τα κρύα του χείλη,  και με το μάνα μου!  πρώτη φωνή του,  πετά η ψυχή του.

Γεράσιμος Μαρκοράς Μάνα!.. Δε βρίσκεται λέξη καμία νάχει στον ήχο της τόση αρμονία, σαν ποιος να σ’ άκουσε με στήθος κρύο, όνομα θείο;[...] Της νιότης φεύγουνε τ’ άνθια κ’ η χάρη [...] Και πριν την ύστερη πνοή του στείλει, αργά ταράζονται τα κρύα του χείλη, και με το μάνα μου! πρώτη φωνή του, πετά η ψυχή του.

Pinterest
Αναζήτηση