Maneuvers of Internal Activity

στοχασμοί, αναλύσεις, προσεγγίσεις, ποιείν...
63 Pin4 Ακόλουθοι
Πέρα και μακριά  Το ν’αφήνεις τους ωκεανούς του Απέραντου να σε πλημμυρίζουν μέσα απ’όλες τις σπηλιές της ύπαρξης

Πέρα και μακριά Το ν’αφήνεις τους ωκεανούς του Απέραντου να σε πλημμυρίζουν μέσα απ’όλες τις σπηλιές της ύπαρξης

Ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου έμελλε να είναι η αυτοθέλητη τύφλωσή του. Από οτιδήποτε γύρω του. Περισσότερο, από οτιδήποτε εντός του. Ο άνθρωπος πρώτα εξόρισε το βλέμμα και μετά αυτο-εξορίστηκε σε εκείνες τις περιοχές όπου μπορούσε να απολαμβάνει την τύφλωσή του με την μέγιστη ηδύτητα, την βαθύτερη ηδονή.  Η ηδονή είναι αρετή όταν παροχετεύει τον πόθο και αρδεύει τις άνυδρες χώρες της αντίληψης και είναι κατάρα όταν γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από το νου και το χρόνο.

Ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου έμελλε να είναι η αυτοθέλητη τύφλωσή του. Από οτιδήποτε γύρω του. Περισσότερο, από οτιδήποτε εντός του. Ο άνθρωπος πρώτα εξόρισε το βλέμμα και μετά αυτο-εξορίστηκε σε εκείνες τις περιοχές όπου μπορούσε να απολαμβάνει την τύφλωσή του με την μέγιστη ηδύτητα, την βαθύτερη ηδονή. Η ηδονή είναι αρετή όταν παροχετεύει τον πόθο και αρδεύει τις άνυδρες χώρες της αντίληψης και είναι κατάρα όταν γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από το νου και το χρόνο.

Εσύ άγνωστε που με προσπέρασες με το βλέμμα στο δρόμο τον ιδρώτα στο πρόσωπο τη σιωπή στο πουκάμισο δεν ήξερες πως με διδάσκεις στην ένταση του πρώτου στοχασμού να υποδέχομαι την κάθε σταλαγματιά φωτός σαν δώρο απρόσμενο!

Εσύ άγνωστε που με προσπέρασες με το βλέμμα στο δρόμο τον ιδρώτα στο πρόσωπο τη σιωπή στο πουκάμισο δεν ήξερες πως με διδάσκεις στην ένταση του πρώτου στοχασμού να υποδέχομαι την κάθε σταλαγματιά φωτός σαν δώρο απρόσμενο!

Όταν έχεις φτάσει σε κείνη την μυστική κι απρόσιτη κορυφή του εαυτού σου που μόνο εσύ γνωρίζεις ο ήχος της φωνής σου δεν σε νοιάζει πια οι αρχαίες λέξεις δραπετεύουν μαζί με το θόρυβο των συλλαβών και σ’ εγκαταλείπουν

Όταν έχεις φτάσει σε κείνη την μυστική κι απρόσιτη κορυφή του εαυτού σου που μόνο εσύ γνωρίζεις ο ήχος της φωνής σου δεν σε νοιάζει πια οι αρχαίες λέξεις δραπετεύουν μαζί με το θόρυβο των συλλαβών και σ’ εγκαταλείπουν

να μην φοβάσαι το βρυαρό του αίματος που πλένει όλες τις νύχτες τις άδειες από έρωτα

να μην φοβάσαι το βρυαρό του αίματος που πλένει όλες τις νύχτες τις άδειες από έρωτα

Ο άνθρωπος που ζει δίχως έρωτα, για την ακρίβεια, ο άνθρωπος που επιλέγει να ζήσει κρυπτόμενος από το ερωτικό γεγονός, μοιάζει με κείνον που ζει χωρίς όνειρα. Δηλαδή με κείνον που ξυπνά κάθε πρωί και δεν μπορεί, δεν είναι ικανός ή το χειρότερο, επιλέγει να μην μπορεί να ανακαλέσει ούτε μια εικόνα, ίχνος συναισθήματος, καμιά συγκίνηση από το ονειρικό γεγονός.

Ο άνθρωπος που ζει δίχως έρωτα, για την ακρίβεια, ο άνθρωπος που επιλέγει να ζήσει κρυπτόμενος από το ερωτικό γεγονός, μοιάζει με κείνον που ζει χωρίς όνειρα. Δηλαδή με κείνον που ξυπνά κάθε πρωί και δεν μπορεί, δεν είναι ικανός ή το χειρότερο, επιλέγει να μην μπορεί να ανακαλέσει ούτε μια εικόνα, ίχνος συναισθήματος, καμιά συγκίνηση από το ονειρικό γεγονός.

Μέσα από τα μάτια σου πέρασα   το ήξερα πως ο κόσμος αυτός υπάρχει  εσύ μου τον έδειξες όχι την πρώτη νύχτα που σου κράτησα το χέρι τόσο σφιχτά που ο σφυγμός σου λάγγεψε το δικό μου    Μέσααπό τα μάτια σου πέρασα  τοήξεραπωςο κόσμο...

Μέσα από τα μάτια σου πέρασα το ήξερα πως ο κόσμος αυτός υπάρχει εσύ μου τον έδειξες όχι την πρώτη νύχτα που σου κράτησα το χέρι τόσο σφιχτά που ο σφυγμός σου λάγγεψε το δικό μου Μέσααπό τα μάτια σου πέρασα τοήξεραπωςο κόσμο...

χειμωνιάτικες ημέρες  στις γιορτές ήταν πιο δύσκολο  και στις λιακάδες του Γενάρη τις μέρες που ο ήλιος είναι έφηβος θρασύς και σου γελάει κατάμουτρα  τίποτα δεν μπορούσε να σε κρύψει από τίποτα

χειμωνιάτικες ημέρες στις γιορτές ήταν πιο δύσκολο και στις λιακάδες του Γενάρη τις μέρες που ο ήλιος είναι έφηβος θρασύς και σου γελάει κατάμουτρα τίποτα δεν μπορούσε να σε κρύψει από τίποτα

Έγκαυμα  ήταν το βήμα σου ήσυχο στη ράχη της γης κανείς δεν σε άκουσε να περπατάς να μιλάς ή να σωπαίνεις… μα εγώ σε θυμάμαι τόσο έντονα όσο το σφυροκόπημα του αίματος στις φλέβες μου κι ακόμα νοιάζομαι για σένα

Έγκαυμα ήταν το βήμα σου ήσυχο στη ράχη της γης κανείς δεν σε άκουσε να περπατάς να μιλάς ή να σωπαίνεις… μα εγώ σε θυμάμαι τόσο έντονα όσο το σφυροκόπημα του αίματος στις φλέβες μου κι ακόμα νοιάζομαι για σένα

ΜΑΥΡΟ ΡΟΔΟ:   Τετρακτύες  Δεν θέλουμε το αχανές αλλά το ευρύχωρο σε μια ρυτίδα του Αιώνιου άραγε δε χωράμε κι εμείς;  πρώτα το Εν έπειτα το είδωλό του οι αλυσιδωτές αντιδράσεις στο είναι οδήγησαν την Άτη στο θέατρο του κόσμου

ΜΑΥΡΟ ΡΟΔΟ: Τετρακτύες Δεν θέλουμε το αχανές αλλά το ευρύχωρο σε μια ρυτίδα του Αιώνιου άραγε δε χωράμε κι εμείς; πρώτα το Εν έπειτα το είδωλό του οι αλυσιδωτές αντιδράσεις στο είναι οδήγησαν την Άτη στο θέατρο του κόσμου

Pinterest
Αναζήτηση