Ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου έμελλε να είναι η αυτοθέλητη τύφλωσή του. Από οτιδήποτε γύρω του. Περισσότερο, από οτιδήποτε εντός του. Ο άνθρωπος πρώτα εξόρισε το βλέμμα και μετά αυτο-εξορίστηκε σε εκείνες τις περιοχές όπου μπορούσε να απολαμβάνει την τύφλωσή του με την μέγιστη ηδύτητα, την βαθύτερη ηδονή.  Η ηδονή είναι αρετή όταν παροχετεύει τον πόθο και αρδεύει τις άνυδρες χώρες της αντίληψης και είναι κατάρα όταν γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από το νου και το χρόνο.

Ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου έμελλε να είναι η αυτοθέλητη τύφλωσή του. Από οτιδήποτε γύρω του. Περισσότερο, από οτιδήποτε εντός του. Ο άνθρωπος πρώτα εξόρισε το βλέμμα και μετά αυτο-εξορίστηκε σε εκείνες τις περιοχές όπου μπορούσε να απολαμβάνει την τύφλωσή του με την μέγιστη ηδύτητα, την βαθύτερη ηδονή. Η ηδονή είναι αρετή όταν παροχετεύει τον πόθο και αρδεύει τις άνυδρες χώρες της αντίληψης και είναι κατάρα όταν γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από το νου και το χρόνο.

Εσύ άγνωστε που με προσπέρασες με το βλέμμα στο δρόμο τον ιδρώτα στο πρόσωπο τη σιωπή στο πουκάμισο δεν ήξερες πως με διδάσκεις στην ένταση του πρώτου στοχασμού να υποδέχομαι την κάθε σταλαγματιά φωτός σαν δώρο απρόσμενο!

- by GeneralDynamics

Όταν έχεις φτάσει σε κείνη την μυστική κι απρόσιτη κορυφή του εαυτού σου που μόνο εσύ γνωρίζεις ο ήχος της φωνής σου δεν σε νοιάζει πια οι αρχαίες λέξεις δραπετεύουν μαζί με το θόρυβο των συλλαβών και σ’ εγκαταλείπουν

Όταν έχεις φτάσει σε κείνη την μυστική κι απρόσιτη κορυφή του εαυτού σου που μόνο εσύ γνωρίζεις ο ήχος της φωνής σου δεν σε νοιάζει πια οι αρχαίες λέξεις δραπετεύουν μαζί με το θόρυβο των συλλαβών και σ’ εγκαταλείπουν

να μην φοβάσαι το βρυαρό του αίματος που πλένει όλες τις νύχτες τις άδειες από έρωτα

να μην φοβάσαι το βρυαρό του αίματος που πλένει όλες τις νύχτες τις άδειες από έρωτα

Μέσα από τα μάτια σου πέρασα   το ήξερα πως ο κόσμος αυτός υπάρχει  εσύ μου τον έδειξες όχι την πρώτη νύχτα που σου κράτησα το χέρι τόσο σφιχτά που ο σφυγμός σου λάγγεψε το δικό μου    Μέσααπό τα μάτια σου πέρασα  τοήξεραπωςο κόσμο...

Μέσα από τα μάτια σου πέρασα το ήξερα πως ο κόσμος αυτός υπάρχει εσύ μου τον έδειξες όχι την πρώτη νύχτα που σου κράτησα το χέρι τόσο σφιχτά που ο σφυγμός σου λάγγεψε το δικό μου Μέσααπό τα μάτια σου πέρασα τοήξεραπωςο κόσμο...

χειμωνιάτικες ημέρες  στις γιορτές ήταν πιο δύσκολο  και στις λιακάδες του Γενάρη τις μέρες που ο ήλιος είναι έφηβος θρασύς και σου γελάει κατάμουτρα  τίποτα δεν μπορούσε να σε κρύψει από τίποτα

χειμωνιάτικες ημέρες στις γιορτές ήταν πιο δύσκολο και στις λιακάδες του Γενάρη τις μέρες που ο ήλιος είναι έφηβος θρασύς και σου γελάει κατάμουτρα τίποτα δεν μπορούσε να σε κρύψει από τίποτα

Έγκαυμα  ήταν το βήμα σου ήσυχο στη ράχη της γης κανείς δεν σε άκουσε να περπατάς να μιλάς ή να σωπαίνεις… μα εγώ σε θυμάμαι τόσο έντονα όσο το σφυροκόπημα του αίματος στις φλέβες μου κι ακόμα νοιάζομαι για σένα

Έγκαυμα ήταν το βήμα σου ήσυχο στη ράχη της γης κανείς δεν σε άκουσε να περπατάς να μιλάς ή να σωπαίνεις… μα εγώ σε θυμάμαι τόσο έντονα όσο το σφυροκόπημα του αίματος στις φλέβες μου κι ακόμα νοιάζομαι για σένα

ΜΑΥΡΟ ΡΟΔΟ:   Τετρακτύες  Δεν θέλουμε το αχανές αλλά το ευρύχωρο σε μια ρυτίδα του Αιώνιου άραγε δε χωράμε κι εμείς;  πρώτα το Εν έπειτα το είδωλό του οι αλυσιδωτές αντιδράσεις στο είναι οδήγησαν την Άτη στο θέατρο του κόσμου

ΜΑΥΡΟ ΡΟΔΟ: Τετρακτύες Δεν θέλουμε το αχανές αλλά το ευρύχωρο σε μια ρυτίδα του Αιώνιου άραγε δε χωράμε κι εμείς; πρώτα το Εν έπειτα το είδωλό του οι αλυσιδωτές αντιδράσεις στο είναι οδήγησαν την Άτη στο θέατρο του κόσμου

Νημερτής: Γεδρωσία

Νημερτής: Γεδρωσία

Εκείνος με τον κρεμασμένο χρόνο στο κάτω χείλος που σφίγγει τις γροθιές του απ’τον αφόρητο πόνο στο στήθος  κι αυτός λίγο πιο κει με τον ουρανό κάτω απ’τις μασχάλες με ανεξήγητη θλίψη αρθρώνει έναν έναν τους συνδέσμους του είναι του http://blackrose-nimertis.blogspot.gr/2013/10/blog-post.html

Εκείνος με τον κρεμασμένο χρόνο στο κάτω χείλος που σφίγγει τις γροθιές του απ’τον αφόρητο πόνο στο στήθος κι αυτός λίγο πιο κει με τον ουρανό κάτω απ’τις μασχάλες με ανεξήγητη θλίψη αρθρώνει έναν έναν τους συνδέσμους του είναι του http://blackrose-nimertis.blogspot.gr/2013/10/blog-post.html

Ου μαθείν τι αλλά παθείν και διατεθείναι

Publishing platform for digital magazines, interactive publications and online catalogs.

γιατί προτιμώ το αιώνιο κύδος του πολεμιστή που γονάτισε ανδρείος εμπρός στο κατασάρκιο άπειρο των χειλιών σου απ΄την θλιβερή εποποιία των γηρατειών μέσα σε μια ασφάλεια ανυπαρξίας ανηδονίας ουδενίας...

Publishing platform for digital magazines, interactive publications and online catalogs.

Ο Αντώνης πήρε τα κιάλια από τον δεσμοφύλακα και κοίταξε προς την παραλία. Ο Γάτος είχε δίκιο. Ήταν ένα κορίτσι με καστανόξανθα μακριά μαλλιά καθισμένο στην αμμουδιά. Δεν μπορούσε να διακρίνει πολλά. Τα χυτά μαλλιά της που έπαιζαν με τον άνεμο όμως μπόρεσε να τα δει. Κι ακόμη το λευκό μπικίνι της που έκανε ένα πολύ ερεθιστικό κοντράστ με το μαυρισμένο της κορμί. Ποια να ήταν αυτή η κοπέλα, μόνη, ολόμονη σ'αυτή την ρημαδο-παραλία;

Changes a big URL into Shorten URL using URL shortener. With detailed visiter statstics, QR Codes and more!

Με τα φθαρτά, σάρκινα μάτια μας, δεν μπορούμε να τα δούμε όλα… Με τα μάτια της ύπαρξης μπορούμε να δούμε τα πάντα. Μονάχα που θα πρέπει να τα φωτίζει ένας άλλος ήλιος, όχι ο γνωστός μας κόκκινος –ή λευκός κατά την μυητική έννοια- αλλά ο μαύρος ήλιος της ύπαρξης. Δεν τον ξέρουμε, είναι αθέατος σε μας όπως είναι για τα τυφλά κουτάβια όλα γύρω τους. Κάποιοι όμως, οι όλβιοι ανάμεσά μας, γνωρίζουν καλά το φως του μαύρου ήλιου. Και γι’αυτούς είναι αφόρητο να ζουν στη δική μας ‘βιόσφαιρα’.

Με τα φθαρτά, σάρκινα μάτια μας, δεν μπορούμε να τα δούμε όλα… Με τα μάτια της ύπαρξης μπορούμε να δούμε τα πάντα. Μονάχα που θα πρέπει να τα φωτίζει ένας άλλος ήλιος, όχι ο γνωστός μας κόκκινος –ή λευκός κατά την μυητική έννοια- αλλά ο μαύρος ήλιος της ύπαρξης. Δεν τον ξέρουμε, είναι αθέατος σε μας όπως είναι για τα τυφλά κουτάβια όλα γύρω τους. Κάποιοι όμως, οι όλβιοι ανάμεσά μας, γνωρίζουν καλά το φως του μαύρου ήλιου. Και γι’αυτούς είναι αφόρητο να ζουν στη δική μας ‘βιόσφαιρα’.

Pinterest
Search