Neo - Hellenic Poetry&Literature : Putting Our Dreams Into Verse

To hold the Sun in one's hands without being burned, to transmit it like a torch to those following, is a painful act but, I believe, a blessed one. We have need of it. One day the dogmas that hold men in chains will be dissolved before a consciousness so inundated with light that it will be one with the Sun, and it will arrive on those ideal shores of human dignity and liberty ~ Odysseus Elytis
426 Pin821 Ακόλουθοι
"Α, τι μπερδεμένους, τι δύσκολους συνδυασμούς που έφτιανε κάποτε η μοίρα του Αιγαίου παίζοντας με τους ανθρώπους!" Μ' αυτόν τον αναστεναγμό ολοκλήρωνε ο Ηλίας Βενέζης μια συγκλονιστική αφήγησή του σε κάποιο περιοδικό λόγου και τέχνης.

"Α, τι μπερδεμένους, τι δύσκολους συνδυασμούς που έφτιανε κάποτε η μοίρα του Αιγαίου παίζοντας με τους ανθρώπους!" Μ' αυτόν τον αναστεναγμό ολοκλήρωνε ο Ηλίας Βενέζης μια συγκλονιστική αφήγησή του σε κάποιο περιοδικό λόγου και τέχνης.

Μαγδαληνή Τον ξεχώρισα μόλις τον είδα, ήμουνα ταχτική στα κηρύγματά του πούλησα κι ένα κτηματάκι της θείας μου για να τον ακολουθήσω. Όμως όταν πια όλα τα ξόδεψα, αποφάσισα να πουλήσω και το κορμί μου, στην αρχή στους ανθρώπους των καραβανιών, κατόπι στους τελώνες.Κοιμήθηκα με σκληροτράχηλους Ρωμαίους κι οι Φαρισαίοι δε μου είναι άγνωστοι. Κι όμως μέσα σ’ αυτά δεν ξεχνούσα τα μάτια του...

Μαγδαληνή Τον ξεχώρισα μόλις τον είδα, ήμουνα ταχτική στα κηρύγματά του πούλησα κι ένα κτηματάκι της θείας μου για να τον ακολουθήσω. Όμως όταν πια όλα τα ξόδεψα, αποφάσισα να πουλήσω και το κορμί μου, στην αρχή στους ανθρώπους των καραβανιών, κατόπι στους τελώνες.Κοιμήθηκα με σκληροτράχηλους Ρωμαίους κι οι Φαρισαίοι δε μου είναι άγνωστοι. Κι όμως μέσα σ’ αυτά δεν ξεχνούσα τα μάτια του...

«Ήλιε, μεγάλε ανατολίτη μου, χρυσό σκουφί του νου μου αρέσει μου στραβά να σε φορώ, πεθύμησα να παίξω, όσο να ζεις, όσο να ζω κι εγώ, για να χαρεί η καρδιά μας» Ν Καζαντζάκης

«Ήλιε, μεγάλε ανατολίτη μου, χρυσό σκουφί του νου μου αρέσει μου στραβά να σε φορώ, πεθύμησα να παίξω, όσο να ζεις, όσο να ζω κι εγώ, για να χαρεί η καρδιά μας» Ν Καζαντζάκης

Κοιτώντας μια πέτρα θαλασσωμένη δεν συλλογιέσαι το βάρος της. Βάρος αποκτά μόνο όταν την κλεις στην παλάμη και την αφαιρείς από τα νερά. Πάλι όμως εξακολουθεί να ΄ναι κάτι άλλο από κοινός λίθος της στεριάς. Τουλάχιστον όσο διάστημα μένει διάβροχη. Η παραμονή μέσα στο νερό την καθιστά γόνιμη. Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, Το μυθιστόρημα της Κυρίας Έρσης, εκδ. Άγρα

Κοιτώντας μια πέτρα θαλασσωμένη δεν συλλογιέσαι το βάρος της. Βάρος αποκτά μόνο όταν την κλεις στην παλάμη και την αφαιρείς από τα νερά. Πάλι όμως εξακολουθεί να ΄ναι κάτι άλλο από κοινός λίθος της στεριάς. Τουλάχιστον όσο διάστημα μένει διάβροχη. Η παραμονή μέσα στο νερό την καθιστά γόνιμη. Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, Το μυθιστόρημα της Κυρίας Έρσης, εκδ. Άγρα

Ένα φωτεινό δειλινό, λοιπόν, συναντά ο Παύλος Νιρβάνας τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη στην αρχή της Φιλελλήνων. Τον συναντά να βαδίζει βιαστικά, σχεδόν τρέχοντας προς το Ζάππειο. Ξαφνιάστηκε! Τάχασε! Νόμισε πως κάτι σοβαρό συνέβαινε σ΄ αυτόν τον νηφάλιο και σιγανοπερπατητή της Παλιάς Αθήνας. Επιτάχυνε το βήμα του, διέσχισε την έρημη τότε οδό Φιλελλήνων, τον πλησίασε και τον ρώτησε: - Που πας, Αλέξανδρε; Τι σου συμβαίνει; O Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στράφηκε, είδε τον Νιρβάνα και ατάραχος ...

Ένα φωτεινό δειλινό, λοιπόν, συναντά ο Παύλος Νιρβάνας τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη στην αρχή της Φιλελλήνων. Τον συναντά να βαδίζει βιαστικά, σχεδόν τρέχοντας προς το Ζάππειο. Ξαφνιάστηκε! Τάχασε! Νόμισε πως κάτι σοβαρό συνέβαινε σ΄ αυτόν τον νηφάλιο και σιγανοπερπατητή της Παλιάς Αθήνας. Επιτάχυνε το βήμα του, διέσχισε την έρημη τότε οδό Φιλελλήνων, τον πλησίασε και τον ρώτησε: - Που πας, Αλέξανδρε; Τι σου συμβαίνει; O Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στράφηκε, είδε τον Νιρβάνα και ατάραχος ...

΄΄…Θα περάσουν από πάνω μας όλοι οι τροχοί…                             Στο τέλος, τα ίδια τα όνειρά μας θα μας σώσουν…΄΄ Νίκος Καρούζος

΄΄…Θα περάσουν από πάνω μας όλοι οι τροχοί… Στο τέλος, τα ίδια τα όνειρά μας θα μας σώσουν…΄΄ Νίκος Καρούζος

"Είναι πάντα μια γέννηση", είχε γράψει ο Ρίτσος, "κι ο θάνατος μια πρόσθεση, όχι αφαίρεση. Τίποτα δε χάνεται... Όλα δικά μας. Όλα του κόσμου ετούτου. Και τους νεκρούς μας τους κουβαλάμε μέσα μας, χωρίς ο χώρος να στενεύει, χωρίς να βαραίνουμε. Συνεχίζουμε τη ζωή τους απ' τις βαθιές στοές και τη σέρνουμε σε ρίζες. Τη δική τους ζωή, τη δική μας ακέρια μες τον ήλιο"

"Είναι πάντα μια γέννηση", είχε γράψει ο Ρίτσος, "κι ο θάνατος μια πρόσθεση, όχι αφαίρεση. Τίποτα δε χάνεται... Όλα δικά μας. Όλα του κόσμου ετούτου. Και τους νεκρούς μας τους κουβαλάμε μέσα μας, χωρίς ο χώρος να στενεύει, χωρίς να βαραίνουμε. Συνεχίζουμε τη ζωή τους απ' τις βαθιές στοές και τη σέρνουμε σε ρίζες. Τη δική τους ζωή, τη δική μας ακέρια μες τον ήλιο"

"Ασκήσεις Ηδονής" Αντώνης Δ.Σκιαθάς

"Ασκήσεις Ηδονής" Αντώνης Δ.Σκιαθάς

CHANT DE CHŒUR Il est des peines que nul ne connait. Il est des profondeurs que le soleil jamais ne sonde. Des monts de silence entourent les lèvres. Et tous les témoins se taisent. Les yeux ne disent pas. Il n’est point d’escalier si profond qui descende là où s’agite l’être de l’homme. Si le silence parlait, s’il soufflait, s’il éclatait – il déracinerait tous les arbres du monde. - Nikiforos Vrettakos

CHANT DE CHŒUR Il est des peines que nul ne connait. Il est des profondeurs que le soleil jamais ne sonde. Des monts de silence entourent les lèvres. Et tous les témoins se taisent. Les yeux ne disent pas. Il n’est point d’escalier si profond qui descende là où s’agite l’être de l’homme. Si le silence parlait, s’il soufflait, s’il éclatait – il déracinerait tous les arbres du monde. - Nikiforos Vrettakos

Επεισόδιο αφιερωμένο στον κριτικό λογοτεχνίας ΖΗΣΙΜΟ ΛΟΡΕΝΤΖΑΤΟ. Ακαδημαϊκοί, λογοτέχνες και άνθρωποι των γραμμάτων εξηγούν την ιδιαίτερη αξία του έργου του και μιλούν για τη ζωή του αφανούς αυτού διανοητή.

Επεισόδιο αφιερωμένο στον κριτικό λογοτεχνίας ΖΗΣΙΜΟ ΛΟΡΕΝΤΖΑΤΟ. Ακαδημαϊκοί, λογοτέχνες και άνθρωποι των γραμμάτων εξηγούν την ιδιαίτερη αξία του έργου του και μιλούν για τη ζωή του αφανούς αυτού διανοητή.

Pinterest
Αναζήτηση