Eulie Aeglie

Eulie Aeglie

singing, we create the world: it only takes to release your wish; and you 'll find yourself participating in a miracle
Eulie Aeglie
Περισσότερες ιδέες από το Eulie
το τραγούδι μας σχηματίζει τον κόσμο | singing we create the world

το τραγούδι μας σχηματίζει τον κόσμο | singing we create the world

... ποίηση είναι κάθε αιτία που οδηγεί οτιδήποτε στην ύπαρξη από την ανυπαρξία ... ποίηση είναι η γλώσσα όχι της αλήθειας αλλά της δημιουργίας ... το σύμπαν είναι ένα ποίημα που διαρκώς γράφεται ...

... ποίηση είναι κάθε αιτία που οδηγεί οτιδήποτε στην ύπαρξη από την ανυπαρξία ... ποίηση είναι η γλώσσα όχι της αλήθειας αλλά της δημιουργίας ... το σύμπαν είναι ένα ποίημα που διαρκώς γράφεται ...

like a butterfly hovering over a flower your fingers touch me greek version

like a butterfly hovering over a flower your fingers touch me greek version

"... Χελιδόνια Πόσος καιρός που είναι εδώ τα χελιδόνια Αχ, με κείνο και με το άλλο μας ξεφεύγει η ξεγνοιασιά Και ξεχνάμε να προσέξουμε τη χαρά και την ελευθερία Τα μικρά φτερά και την ψαλιδωτή ουρά ..."

"... Χελιδόνια Πόσος καιρός που είναι εδώ τα χελιδόνια Αχ, με κείνο και με το άλλο μας ξεφεύγει η ξεγνοιασιά Και ξεχνάμε να προσέξουμε τη χαρά και την ελευθερία Τα μικρά φτερά και την ψαλιδωτή ουρά ..."

"... Λίγα αστέρια αντέχουν να με βλέπουν μες στο πρωινό γαλάζιο. Η νύχτα συμβαίνει για ν’ αναγνωρίζουμε το μακρινό τους φως. Χαμογελώ, μακριά εκεί πάνω, την ευγνωμοσύνη μου στη σοφία του γαλανού στερεώματος που μας αγκαλιάζει και στρέφω τα μάτια μου ολάνοιχτα στο πλούσιο και φρέσκο φως ..."

"... Λίγα αστέρια αντέχουν να με βλέπουν μες στο πρωινό γαλάζιο. Η νύχτα συμβαίνει για ν’ αναγνωρίζουμε το μακρινό τους φως. Χαμογελώ, μακριά εκεί πάνω, την ευγνωμοσύνη μου στη σοφία του γαλανού στερεώματος που μας αγκαλιάζει και στρέφω τα μάτια μου ολάνοιχτα στο πλούσιο και φρέσκο φως ..."

"... Κοιτάζω τους ανθρώπους στα μάτια κι εκείνοι ανταποκρίνονται. Η επίγνωση ανοίγει τα βλέμματα. Η άνοιξη είναι αναπόφευκτη ..."

"... Κοιτάζω τους ανθρώπους στα μάτια κι εκείνοι ανταποκρίνονται. Η επίγνωση ανοίγει τα βλέμματα. Η άνοιξη είναι αναπόφευκτη ..."

η αγάπη είναι άφθαρτη

η αγάπη είναι άφθαρτη

Γέρνω πίσω, απέναντι στο σκοτεινό στερέωμα. Μακριά από τα φώτα της πόλης, ακάλυπτη, εκτεθειμένη στο φως του σύμπαντος. Η επάνω θάλασσα κεντημένη απ’ τους αγγέλους. Είναι αθάνατος ο ελεύθερος άνθρωπος  και αναλαμβάνει τον προορισμό του:  αλλάζει τον κόσμο

Γέρνω πίσω, απέναντι στο σκοτεινό στερέωμα. Μακριά από τα φώτα της πόλης, ακάλυπτη, εκτεθειμένη στο φως του σύμπαντος. Η επάνω θάλασσα κεντημένη απ’ τους αγγέλους. Είναι αθάνατος ο ελεύθερος άνθρωπος και αναλαμβάνει τον προορισμό του: αλλάζει τον κόσμο

"... εύφορος καιρός για να θρέψουμε το πνεύμα: να γευτεί η κοιλιά μπουκιές αναπνοής της ζωοδόχου, να χορτάσει ο ουρανίσκος το διαυγές άρωμα του γαλανού. Καιρός σοφός για να σηκώσουμε τα μάτια από την ανάγκη, για μόνη τη χαρά της ελαφρότητας ..."

"... εύφορος καιρός για να θρέψουμε το πνεύμα: να γευτεί η κοιλιά μπουκιές αναπνοής της ζωοδόχου, να χορτάσει ο ουρανίσκος το διαυγές άρωμα του γαλανού. Καιρός σοφός για να σηκώσουμε τα μάτια από την ανάγκη, για μόνη τη χαρά της ελαφρότητας ..."

Βαδίζω αργά σε αυτό το πλακόστρωτο, λες η σκιά μου με σέρνει. Ο χειμωνιάτικος ήλιος του μεσημεριού ζεσταίνει τη ράχη μου. Οι γαζίες έχουν εξαπλωθεί με τα λιγνά κλαδιά τους ολάνθιστα. Κόβω έναν μαλακό, στρογγυλό, κίτρινο ανθό που ευωδιάζει. Εισπνέω βαθιά. Εκπνέω αργά. Γεννούν τα σπλάχνα μου χαρά, ελαφράδα, ελευθερία.

Βαδίζω αργά σε αυτό το πλακόστρωτο, λες η σκιά μου με σέρνει. Ο χειμωνιάτικος ήλιος του μεσημεριού ζεσταίνει τη ράχη μου. Οι γαζίες έχουν εξαπλωθεί με τα λιγνά κλαδιά τους ολάνθιστα. Κόβω έναν μαλακό, στρογγυλό, κίτρινο ανθό που ευωδιάζει. Εισπνέω βαθιά. Εκπνέω αργά. Γεννούν τα σπλάχνα μου χαρά, ελαφράδα, ελευθερία.