Pinterest
Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα, βρίσκεται στην αρχή του Πάντα”  Ελύτης  Νεα Ακροπολη - Σοφα Λογια: Ελύτης: Ότι αγαπώ.... - ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ

Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα, βρίσκεται στην αρχή του Πάντα” Ελύτης Νεα Ακροπολη - Σοφα Λογια: Ελύτης: Ότι αγαπώ.... - ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ

Η Χαμογελαστή Καρδιά - Charles  Bukowski

Η Χαμογελαστή Καρδιά - Charles Bukowski

Comment, Qui Est, Vous Etes, Hakuna Matata, Il Sera, Philosophy, A Relationship, Homework, Opinion Piece

Ελύτης

Ελύτης

Ελύτης

Ελύτης

Το πιο σύντομο ποίημα για την αγάπη από τον Μαγιακόφσκι....

Το πιο σύντομο ποίημα για την αγάπη από τον Μαγιακόφσκι....

Ελύτης

Ελύτης

Ελύτης

Ελύτης

Όποιος αγαπάει ένα πουλί, ένα δένδρο, ένα παιδί, αυτός πάντα του θα βλέπει όμορφα όνειρα........ Ρίτσος

Όποιος αγαπάει ένα πουλί, ένα δένδρο, ένα παιδί, αυτός πάντα του θα βλέπει όμορφα όνειρα........ Ρίτσος

Ελύτης

Ελύτης

Αντον Τσέχωφ,. Οι τρεις αδελφές, τέταρτη πράξη

Αντον Τσέχωφ,. Οι τρεις αδελφές, τέταρτη πράξη

Γιατί θα το ήθελα να μεταμορφωνόμασταν σε άσπρα πουλιά, επάνω στον περιπλανώμενο αφρό: εγώ και εσύ. Τη σκέψη μου σφυροκοπούν αμέτρητα νησιά και Δαναών ακρογιαλιές πολλές. Όπου ο χρόνος σίγουρα θα μας ξεχνούσε και η λύπη δεν θα μας πλησίαζε άλλο πια.   Ουίλιαμ Γέϊτς

Γιατί θα το ήθελα να μεταμορφωνόμασταν σε άσπρα πουλιά, επάνω στον περιπλανώμενο αφρό: εγώ και εσύ. Τη σκέψη μου σφυροκοπούν αμέτρητα νησιά και Δαναών ακρογιαλιές πολλές. Όπου ο χρόνος σίγουρα θα μας ξεχνούσε και η λύπη δεν θα μας πλησίαζε άλλο πια. Ουίλιαμ Γέϊτς

Στέκω μπροστά στη βουή του ακρογιαλιού που το κτυπάει το κύμα, και κλείνω μέσα στη φούχτα μου δέκα σπειριά μαλαματένια άμμο, δέκα σπειριά, όμως και εκείνα ακόμα  πως γλυστράνε  μέσα από τα δάχτυλα μου και χάνονται στην άβυσσο, ενώ παίρνει με το κλάμα, ποταμός το κλάμα. Θεέ μου!  δε μπορώ λοιπόν να τα κρατήσω  λιγάκι πιο σφιχτά? Δεν μπορώ Θεέ μου να σώσω ούτε ένα  από το κύμα το αδυσώπητο? Ότι θωρούμε ή φαινόμαστε δεν είναι λοιπόν  ένα όνειρο μέσα σε κάποιο όνειρο?

Στέκω μπροστά στη βουή του ακρογιαλιού που το κτυπάει το κύμα, και κλείνω μέσα στη φούχτα μου δέκα σπειριά μαλαματένια άμμο, δέκα σπειριά, όμως και εκείνα ακόμα πως γλυστράνε μέσα από τα δάχτυλα μου και χάνονται στην άβυσσο, ενώ παίρνει με το κλάμα, ποταμός το κλάμα. Θεέ μου! δε μπορώ λοιπόν να τα κρατήσω λιγάκι πιο σφιχτά? Δεν μπορώ Θεέ μου να σώσω ούτε ένα από το κύμα το αδυσώπητο? Ότι θωρούμε ή φαινόμαστε δεν είναι λοιπόν ένα όνειρο μέσα σε κάποιο όνειρο?

Δεν φοβάμαι την απουσία του, φοβάμαι μήπως έρθει κάποια στιγμή, που όσο και αν προσπαθώ, δεν θα μπορώ να θυμηθώ το χρώμα   των ματιών του...

Δεν φοβάμαι την απουσία του, φοβάμαι μήπως έρθει κάποια στιγμή, που όσο και αν προσπαθώ, δεν θα μπορώ να θυμηθώ το χρώμα των ματιών του...

Ελύτης

Ελύτης