'' ΘΥΕΛΛΟΠΟΡΟΣ ''..Ποιήματα...Thyelloporos ... Poems...Γιάννης Διαμαντάκης...John Diamantakis.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΑΚΗΣ
ΣΚΕΠΤΟΠΟΝΗΜΑΤΑ...!!!!.ΜΥΑΛΟΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ...!!!!
20 Pin63 Ακόλουθοι
ΟΠΤΑΣΙΑ..!!! Ήταν σαν να σε πρόσμενα μ’ αργούσες να φανείς μέσα στο νού μου σ’ έφερνα τό ’ξερα πως θα ’ρθείς…  Ήρθες πάνω που έβανα το νού να το χωνέψει τό ’ξερα πως θα σ’ έφερνα κοντά μου με τη σκέψη

ΟΠΤΑΣΙΑ..!!! Ήταν σαν να σε πρόσμενα μ’ αργούσες να φανείς μέσα στο νού μου σ’ έφερνα τό ’ξερα πως θα ’ρθείς… Ήρθες πάνω που έβανα το νού να το χωνέψει τό ’ξερα πως θα σ’ έφερνα κοντά μου με τη σκέψη

Τα χέρια σου ζητώ τ’ αγαπημένα που την καρδιά μου αγγίζουν σιωπηλά τα χέρια σου φιλώ τα λατρεμένα που με γλυκοχαϊδεύουν απαλά.  Το πρόσωπό σου έχω σαν εικόνα μες στης καρδιάς μιά κρύπτη φυλαγμένη.  μάτια γλυκά, γλυκό μου στόμα, μορφή ουρανόπλαστη, θεοσταλμένη!...   Του κόσμου όλου οι ομορφιές στο πρόσωπό σου σκορπισμένες. γύρε και πάρε ό, τι θές μου λές, για ‘σένα είναι πλασμένες!...

Τα χέρια σου ζητώ τ’ αγαπημένα που την καρδιά μου αγγίζουν σιωπηλά τα χέρια σου φιλώ τα λατρεμένα που με γλυκοχαϊδεύουν απαλά. Το πρόσωπό σου έχω σαν εικόνα μες στης καρδιάς μιά κρύπτη φυλαγμένη. μάτια γλυκά, γλυκό μου στόμα, μορφή ουρανόπλαστη, θεοσταλμένη!... Του κόσμου όλου οι ομορφιές στο πρόσωπό σου σκορπισμένες. γύρε και πάρε ό, τι θές μου λές, για ‘σένα είναι πλασμένες!...

ΑΒΟΛΕΥΤΟΣ....  Δεν βολεύγομαι άλλο, μές το ίδιο καλούπι... το μυαλό μου κραυγάζει, αψηλά να το σκώσω... κάποιο νόημα άλλο στην ζωή μου να δώσω... να ορθώσω το μπόϊ και ν’ αλλάξω σουλούπι... πρίν στεγνώξω και γίνω, σκευρωμένο χαρούπι..!!!

ΑΒΟΛΕΥΤΟΣ.... Δεν βολεύγομαι άλλο, μές το ίδιο καλούπι... το μυαλό μου κραυγάζει, αψηλά να το σκώσω... κάποιο νόημα άλλο στην ζωή μου να δώσω... να ορθώσω το μπόϊ και ν’ αλλάξω σουλούπι... πρίν στεγνώξω και γίνω, σκευρωμένο χαρούπι..!!!

ΚΙΣΣΟΚΡΑΤΗΜΑ.... Σαν τα κλωνάρια του κισσού ο νούς μου μακροσέρνει όπου κι’ αν πας σ’ ακολουθεί κι’ όπου σταθείς σε βλέπει. η ομορφιά σου με βαστά κι’ η σκέψη σου με στένει χωρίς εσένα, στο κενό η δύναμή μου πέφτει.  Ζω κι’ αναπνέω απο ’σέ κι’ όπου πηγαίνεις  πάω αν ξαλαργώσεις  θα χαθώ, θα μαραθώ, θα σβήσω. κοντά σου μ’ εμαθες να ζω , ‘πάνω σου να κρατάω  κι’ ούτε λεπτό δεν σκέφτομαι, αμονάχος να  ζήσω!..

ΚΙΣΣΟΚΡΑΤΗΜΑ.... Σαν τα κλωνάρια του κισσού ο νούς μου μακροσέρνει όπου κι’ αν πας σ’ ακολουθεί κι’ όπου σταθείς σε βλέπει. η ομορφιά σου με βαστά κι’ η σκέψη σου με στένει χωρίς εσένα, στο κενό η δύναμή μου πέφτει. Ζω κι’ αναπνέω απο ’σέ κι’ όπου πηγαίνεις πάω αν ξαλαργώσεις θα χαθώ, θα μαραθώ, θα σβήσω. κοντά σου μ’ εμαθες να ζω , ‘πάνω σου να κρατάω κι’ ούτε λεπτό δεν σκέφτομαι, αμονάχος να ζήσω!..

ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ...  Με χίλια πράγματα άσχετα, προσπάθησα Το  νού και την καρδιά μου να γεμίσω. εσκέφτηκα, με όνειρα κι αγάπη ό,τι έχτισα για μιά στιγμή στη λήθη να τ’ αφήσω.  Προσπάθησα, παιδεύοντας αλύπητα σκέψη, καρδιά, ψυχή και σώμα τα κούρασα, της λογικής ακούγοντας λόγια αμείλικτα μ’ όλα μαζί μου είπανε, πως σ’ αγαπούν ακόμα!...

ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ... Με χίλια πράγματα άσχετα, προσπάθησα Το νού και την καρδιά μου να γεμίσω. εσκέφτηκα, με όνειρα κι αγάπη ό,τι έχτισα για μιά στιγμή στη λήθη να τ’ αφήσω. Προσπάθησα, παιδεύοντας αλύπητα σκέψη, καρδιά, ψυχή και σώμα τα κούρασα, της λογικής ακούγοντας λόγια αμείλικτα μ’ όλα μαζί μου είπανε, πως σ’ αγαπούν ακόμα!...

ΔΡΟΜΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ....  Παράλληλα βαδίζουμε και κοσμοπερπατούμε σκέψη τη σκέψη σε βαστώ, θαρρώ δεν είσαι ξένη. το ξέρω είναι δύσκολο για να συναντηθούμε απο ‘ξαρχής χαράξαμε πορεία λανθασμένη.  Παράλληλοι οι δρόμοι μας, μα σ’ άλλους κόσμους πάνε ένας παράξενος Θεός μας βλέπει απ’ το βάθος, δυό μοίρες μας ορίζουνε και μας σε κυβερνάνε και δεν θα σμίξουμε ποτέ γιατί θα είναι λάθος!...

ΔΡΟΜΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ.... Παράλληλα βαδίζουμε και κοσμοπερπατούμε σκέψη τη σκέψη σε βαστώ, θαρρώ δεν είσαι ξένη. το ξέρω είναι δύσκολο για να συναντηθούμε απο ‘ξαρχής χαράξαμε πορεία λανθασμένη. Παράλληλοι οι δρόμοι μας, μα σ’ άλλους κόσμους πάνε ένας παράξενος Θεός μας βλέπει απ’ το βάθος, δυό μοίρες μας ορίζουνε και μας σε κυβερνάνε και δεν θα σμίξουμε ποτέ γιατί θα είναι λάθος!...

Πόσο πικρό στ’ αλήθεια, στο ίδιο το τραπέζι που τά ’πινες εχθές να σε κερνούνε πόνο και αναστεναγμό, στο ίδιο το ποτήρι που γιόμιζες χαρές κι’ έπινες στην υγειά τους με δίχως δισταγμό.  Πόσο άδικο Θεέ μου, στο ίδιο το τραπέζι σε δείπνο φιλικό να κόβεις τη μπουκιά σου στους άλλους να τη δίνεις κι’ ένας Ιούδας να βαστά κρυφό το μυστικό της προδοσιάς, να στο κερνά και να το γλυκοπίνεις.  Πόσο σκληρό στ’ αλήθεια, ...............................

Πόσο πικρό στ’ αλήθεια, στο ίδιο το τραπέζι που τά ’πινες εχθές να σε κερνούνε πόνο και αναστεναγμό, στο ίδιο το ποτήρι που γιόμιζες χαρές κι’ έπινες στην υγειά τους με δίχως δισταγμό. Πόσο άδικο Θεέ μου, στο ίδιο το τραπέζι σε δείπνο φιλικό να κόβεις τη μπουκιά σου στους άλλους να τη δίνεις κι’ ένας Ιούδας να βαστά κρυφό το μυστικό της προδοσιάς, να στο κερνά και να το γλυκοπίνεις. Πόσο σκληρό στ’ αλήθεια, ...............................

Άμα δεν ανταρτέψει ο νούς σ΄ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς δεν γράφεις Ιστορία. Τους ντροπαλούς και του σεμνούς βορά τους ρίχνουν στους εχθρούς τους τρώνε… “τα θηρία”. Αντάρτης νούς και κουζουλός ωραίος κι έντιμος τρελλός…! Μ’ αγάπες και μ’ αισθήματα δεν λύνονται προβλήματα εδώ ’ναι γης, τρελάδικο και κυβερνά το άδικο και η υποκρισία… Με συμβουλές και διδαχές με ξόρκια, λόγια και ευχές σε πνίγει η εξουσία… .....

Άμα δεν ανταρτέψει ο νούς σ΄ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς δεν γράφεις Ιστορία. Τους ντροπαλούς και του σεμνούς βορά τους ρίχνουν στους εχθρούς τους τρώνε… “τα θηρία”. Αντάρτης νούς και κουζουλός ωραίος κι έντιμος τρελλός…! Μ’ αγάπες και μ’ αισθήματα δεν λύνονται προβλήματα εδώ ’ναι γης, τρελάδικο και κυβερνά το άδικο και η υποκρισία… Με συμβουλές και διδαχές με ξόρκια, λόγια και ευχές σε πνίγει η εξουσία… .....

Στης κεφαλής τον ομυαλό, στη φλέγα του πολέμου... όπου της γης νομοταγείς, ανθρώποι μη πατήσου... γιατί παλεύει ο Ήφαιστος με τα στοιχειά τ’ ανέμου... φτιάχνει ντουφέκια τσι τιμής, σπαθιά του παραδείσου…!  Φλόγες χορεύουν και πηδούν, τα αίματα τσιρίζουν... τα δίκια έχθρες γίνονται, τα πάθη αναστενάρια... και καρβουνιάζουνε το νου και τον λαβουρδανίζουν... πυροβατεί η σκέψη μου χωρίς ν’ αφήνει αχνάρια.......

Στης κεφαλής τον ομυαλό, στη φλέγα του πολέμου... όπου της γης νομοταγείς, ανθρώποι μη πατήσου... γιατί παλεύει ο Ήφαιστος με τα στοιχειά τ’ ανέμου... φτιάχνει ντουφέκια τσι τιμής, σπαθιά του παραδείσου…! Φλόγες χορεύουν και πηδούν, τα αίματα τσιρίζουν... τα δίκια έχθρες γίνονται, τα πάθη αναστενάρια... και καρβουνιάζουνε το νου και τον λαβουρδανίζουν... πυροβατεί η σκέψη μου χωρίς ν’ αφήνει αχνάρια.......

Κρυφτό παίζει ο ήλιος με τα σύννεφα.. κρυφτό και η αλήθεια με το ψέμα.. τα όνειρα για ’κείνη σαν ξερόφυλλα.. μαράθηκαν και ’πέσαν ένα-ένα.!  Με ρούφηξε μιά δίνη από αισθήματα.. με πήγε στης αγάπης τ’ αργαστήρι που φτιάχνουνε διαμάντια από δάκρυα και κάνουν κάθε ξένο μουσαφίρη.!

Κρυφτό παίζει ο ήλιος με τα σύννεφα.. κρυφτό και η αλήθεια με το ψέμα.. τα όνειρα για ’κείνη σαν ξερόφυλλα.. μαράθηκαν και ’πέσαν ένα-ένα.! Με ρούφηξε μιά δίνη από αισθήματα.. με πήγε στης αγάπης τ’ αργαστήρι που φτιάχνουνε διαμάντια από δάκρυα και κάνουν κάθε ξένο μουσαφίρη.!

Pinterest
Αναζήτηση